தமிழ்விடுதூது

 குவான் என்றொரு நண்பர் கொரியாவில் எனக்கு உற்ற தோழராக இருந்திருந்தார். இதேபோலொரு ஆண்டு தொடக்கத்தின்பொழுதுதான், சரியாக சொல்லவேண்டுமானால், 2012ஆம் ஆண்டு, ஜனவரி மாதம்தான் அங்கு என் கால் தடத்தை, இல்லை இல்லை.. வுட்லேண்ட் ஷூவின் தடத்தை பதியவைத்திருந்தேன். அப்படி ஒரு ஷூவை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியது அந்த கொரிய பயணம்தான்.. என்னை வரவேற்க வந்த ஹன் ஜூ வூ என்ற பெண்ணும், அவரின் தோழியும், என்னிடம் கந்தி என்ற சொல்லைத்தவிர வேறு ஏதும் சொல்லவில்லை.. பின்புதான் அவர்களுக்கு ஆங்கில சொற்கள் வாயில் நுழையாது, நுழைந்தாலும் வெளியில் வராது எனத்தெரிந்துகொண்டேன்.. அன்றிலிருந்தே நான் ஒரு ஆங்கிலேயனாய் என்னை உணர்ந்துகொள்ள தொடங்கிவிட்டேன், அது வேறு கதை... பின்னொரு நாளில்தான், அன்றுவரை கந்தி என்பது கொரிய சொல் போல என நினைத்துக்கொண்ட எனக்கு பேரிடி விழுந்தது.. என்னுடைய பெயரின் பின்னொட்டாக இருக்கும் எனது அப்பாவின் பெயரான காந்தி என்பதைத்தான் அப்படி சொல்லியிருக்கிறார் என்பதை தெரிந்துகொண்ட பொழுது எனக்கு கொரியாவில் வயது மூன்று மாதங்கள் ஆகிவிட்டன... தவழமுடியா வயதானாலும், அந்த கொரிய தோழனின் உதவியால் தவழ அல்ல, எழுந்து ஓடகூட செய்...

When Life Gives You Tangerines, என்ற கொரிய இணைய தொடருக்கு மனதை பறிகொடுத்தோர் பட்டியலில் என் பெயரும் உண்டு..  கதை ஜேஜு என்ற கொரிய தீவு ஒன்றில்தான் தொடங்கும்.. கடலில் மூழ்கி மூச்சுபிடித்து சிப்பிகளை எடுத்துவரும் அம்மா, தன் மகள் எப்படி வளரவேண்டும் என நினைக்கிறாள், மகள் அம்மா நினைத்தபடி எப்படி வளர்கிறாள் என்பதே மொத்த கதையும்.. அம்மா இறந்து, மகள் அம்மாவாகி, பாட்டியாகி, கடைசி காலம் அவளின் கவிதை தொகுப்பு வெளிவரும் வரை நீளும்.. ஜேஜுவில் தொடங்கும் கதை, சியோல்வரை நடந்தே பயணிக்கும் என்றாலும் பயணம் முழுவதும் அவ்வளவு இனிமையானதாக இருக்கும்..  கொரிய தஞ்சை சாங்வானில் இருந்து நாற்பது கிலோமீட்டர் சாலை வழி பயணித்து, ஒரு மணிநேரம் விமானத்தில் பயணித்தால், அந்த ஜேஜு தீவை அடைந்துவிடலாம்.. பல தீவுகள் கொரியாவை சுற்றி இருந்தாலும், ஜேஜுதான் இருப்பதிலேயே பெரிய தீவு.. அதுமட்டுமே சிறப்பென்றில்லை.. அந்த தீவே எரிமலை படிமங்களால் ஆனது என்பது அதன் மிகமுக்கிய சிறப்பு.. குறுக்கும் நெடுக்குமாக சாலை வழியில் ஒரு மணிநேரத்திற்கு மேல் பயணிக்க மேலும் சாலையில்லை என்றாலும் ஐந்தாறு நாட்கள், தூக்கமின்றி அலைந்தாலும், அனைத்து ...

  பியான்சன் நோக்கிய பேருந்து பயணம்.. வழியெங்கும் ஆர்ப்பரிப்புடன் கடந்துவந்து இதோ இந்த கழிமுகத்தில் கடலுடன் ஒன்றிப்போய், காணாமல் போகிறது.. இல்லை இல்லை, கடலாக விரிகிறது.. தன் மூதாதைய ஹைட்ரஜனுடனும், ஆக்சிசன்களுடனும் பின்னிப்பிணைந்து நலம் விசாரித்துக்கொள்கின்றன.. கொரியாவின் தஞ்சையான சாங்வானில் இருந்து ஏறத்தாழ முன்னூறு கிலோமீட்டர் தொலைவில் , மேற்கு ஓரத்தில் , மஞ்சள் கடற்கரையில்  அமைந்திருக்கிறது இந்த பியான்சன்.. யாலு , ஹான் போன்ற வற்றா நதிகள் கொரிய தீபகற்பத்திலிருந்தும், மஞ்சள் நதி சீன தேசத்திலிருந்தும் இந்த மஞ்சள் கடலில்தான் நட்புகொண்டு நல்லவர்களைப்பற்றிய உரையாடலை நிகழ்த்துகின்றன.. பேருந்து ஆற்றங்கரைகளையும் , பெரும் மலைக்குன்றுகளையும் கடந்து சென்றுகொண்டிருக்க , அசோகமித்திரன் என்னை ஹைதராபாத்திற்கு அழைத்துச்சென்று கிரிக்கெட் விளையாடவும் பயிற்சி கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார்.. அந்த 18வது அட்சக்கோட்டில் பயணித்துக்கொண்டே , பேருந்தினுள் அடைபட மறுத்து எதிர் திசையில் பயணப்பட்டவற்றை கண்டு ரசித்துக்கொண்டிருந்தேன்... ஓடிக்கொண்டிருத்த நீர் சத்தமிட்டு, உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்த உரைந்த ந...

  வரலாறு காணத அளவிற்கு மழையை கொடுத்துவிட்டாயே மாரியம்மா , என்கிறார்கள்.. அதே வேளை , ‘ அந்த காலத்துலயெல்லாம் எவ்வளவு அடைமழை பெய்யும் தெரியுமா , பக்கத்துல இருக்க ஆளே தெரியாதுன்னா பாத்துக்கயேன்’ , என்றும் சொல்லிக்கொள்கிறார்கள்..   அப்படியேதான் கொரிய மாரியம்மனும்.. ஆனால் கொரிய மாரியம்மன் , மழைக்காக தனிக்காலத்தை ஒதுக்கி வைக்கவில்லை.. எல்லா காலங்களிலும் மாதம் மும்மாரி பொழிய வைத்துவிடுவாள்.. அதனால்தான் என்னவோ , இங்கு மாரியம்மனைத் தூக்கி சுமப்பதே இல்லை..   வழக்கத்திற்கு மாறாக , இங்கு குளிர்காலம் தொடங்குவதற்கு முன்னரே , குளிர் தொடங்குகிறதே , என்று பலரும் கூறுவது வழக்கம்..   கொரியாவில் , குளிர்காலம் , கோடைகாலம் , வசந்த காலம் , இலையுதிர்காலம் என நான்கு காலங்களும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் சரியாக வந்துபோகும்..   நவம்பரில் தொடங்கும் குளிர் , டிசம்பர் , ஜனவரி என உச்சம் தொட்டு , பிப்ரவரியில் முடிய வேண்டுமா , மார்ச்சில் முடியவேண்டுமா என்று வட்டமேசை மாநாடு நடத்தி , ஒரு முடிவுக்கு வரும்.. குளிர் முடிந்தால் வசந்தம்தானே... வசந்த காலம் மார்ச் , ஏப்ரல் , மே என சென்று.. ஒருவழியா...

சாங்வான் பல்கலைக்கழகம்.. ஏறத்தாழ பத்து ஆண்டுகளுக்கு பின்பு இந்த அழகிய இடத்தின் மேற்கு ஓரத்தில் ஒரு குன்றின் மீது அமைந்திருக்கும் ஒரு பதினைந்துமாடி கட்டிடத்தின் எட்டாவது மாடியில் நிற்கிறேன்... இது வளாகத்தின் உள்ளேயே அமைந்திருக்கும் தங்குமிடம்.. இங்கிருந்து மேற்கு சன்னல்கள் வழி பார்க்கையில் மொத்த சாங்வான் நகரமும் கண்ணுக்குப் புலப்படும்.. அதே வேளை நீங்கள் காணும் இந்த படம், கிழக்கு திசையில் இருக்கும் சன்னல் வழி எடுக்கப்பட்டது.. மொத்த பல்கலைக்கழகமும் இதில் தெரியும், மரங்களால் மறைக்கப்பட்ட ஒன்றிரண்டு கட்டிடங்களை தவிர்த்து.. இங்கிருந்து எனது ஆய்வகத்திற்கு செல்ல மகிழுந்தில் ஐந்து நிமிடமும், நடந்தால் இருபது நிமிடமும் ஆகும்.. மின்கலன் உதவியுடன் இடம்பெயரும் பல உருளிகளும் உண்டு.. அதற்கு ஆண்டு சந்தா, மாத சந்தா என செலுத்த வேண்டும்.. பெரும்பாலான மாணவர்கள் இந்த உருளிகளையே பயன்படுத்துகின்றனர். நடந்துசெல்வதை அவர்கள் விரும்பாததற்கு காரணம், இந்த தங்கும் விடுதிகள் குன்றின் மேல் அமைத்திருப்பதுதான்.. அதுவன்றி, இந்த உருளிகளை எங்கு வேண்டுமானாலும் நிறுத்திவிட்டு போகலாம்.. மீண்டும் அதை பயன்படுத்த வேண்டுமானால், அ...

இது உண்மையாக விந்தையான உலகம்தான்.. பல ஆண்டுகளாக கனவு கண்டு, என்றாவது ஒரு நாள் நமக்கான கனவு இல்லத்தை அமைக்கவேண்டும் என்று நினைத்து மனதிற்குள் வரைந்துவைத்திருக்கும் வீட்டில் பால்கனி ஒரு முக்கிய இடத்தை பிடித்திருக்கும்.. தினமும் வேலை கொடுத்த கலைப்பையோ, பயண அசதியையோ, நண்பர்களுடனான அரட்டையையோ, மனைவி குழந்தைகளுடனான உரையாடலையோ, ஆகச்சிறந்த வாசிப்பு ஒன்றையோ அந்த பால்கனியில் வைத்து செய்துதீர்த்துவிடுவதென, அந்த கனவு பல கிளைகளை பரப்பியிருக்கும்... என்றேனும் அப்படி ஒரு வீட்டை அமைத்துக்கொண்டபின் எவரும் அந்த பால்கனியில் அமர்ந்து நினைத்த எதையாவது ஒன்றை கூட அனுபவித்துவிடுவதில்லை.. இந்த வாழ்க்கைமுறையும் நம்மை அப்படிசெய்ய அவ்வளவு எளிதில் அனுமதித்துவிடுவதில்லை.. இதோ, இந்த சொற்களின் கட்டுமானம் கூட ஒரு பால்கனி பற்றி கனவுகண்டுகொண்டிருக்கும் ஒருவனிடமிருந்து, வாடகை வீட்டு பால்கனியிலிருந்துதான் பிறந்துவருகிறது..  இதேபோலொரு கனவுதான் அன்றும் கூட.. அதுவொரு இதமான தென்றல் வீசும் இரவு, வெயில் காலமென்பதால் திறந்தவெளியில் தூங்குவது சிறந்தது எனப்பட்டது.. என்னதான் கீற்று வேய்ந்த கூரையும், மாட்டுசாணம் மொழுகிய தரையானால...