தமிழ்விடுதூது

அந்தப் பேரரக்கன் என்னையும் பற்றிக்கொண்டான்.. அது மே மாதத்தின் ஒரு காலை. சாதாரணத் தொண்டை வலியில்தான் அந்த நாள் தொடங்கியது.. அன்று இரவே கடுமையான காய்ச்சலாக மாறியது. அதன்பிறகு தொடர்ந்து பதினைந்து நாட்கள் வாட்டி வதைத்தது. அது ஒரு ஊரடங்குக் காலம்.. நேரக் கட்டுப்பாடுகள் இருந்தன. ஒருவரையொருவர் சென்று பார்த்துக்கொள்வதற்குக்கூட வாய்ப்பில்லாத நாட்கள். வீட்டில் இருப்பவர்களுக்கும் தொற்று வந்துவிடுமோ என்ற பயத்தில், என்னை நானே ஓர் அறைக்குள் முடக்கிக்கொண்டேன். அந்தத் தனிமையில் புத்தகங்கள் மட்டும் சிறிது ஆறுதல் கொடுத்தன. வேளாவேளைக்கு உணவு, அறையின் வாசலைத் தேடி வந்தது. தஞ்சையில் புதிதாகக் கட்டப்பட்டிருந்த காவலர் குடியிருப்பை, கோவிட் நோயாளிகளுக்கான தற்காலிக முகாமாக மாற்றியிருந்தார்கள். அங்கே சென்றுவிடலாமா என்று ஒருகணம் நினைத்தேன். கவிதாவும், நண்பனும் வேண்டாமென்று தடுத்துவிட்டார்கள். காய்ச்சல் தொடங்கிய இரண்டு நாட்களிலேயே நுரையீரலில் ஏதோ தொற்று இருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. மூச்சுவிடுவதில் சிரமம் இருந்தாலும், ஆக்சிஜன் அளவில் பெரிய குறைபாடு இல்லாததால் வீட்டிலேயே ஓய்வெடுத்தேன். அந்த நேரத்தில் எது மருந்து,...