தமிழ்விடுதூது

அதிரன் அடிக்கடி ஓர் ஆசையை வெளிப்படுத்துவான். எங்கள் வீட்டிலிருக்கும் ஓர் அறையின் மூலையில் ஒரு சன்னல் இருக்க வேண்டுமாம். அந்தச் சன்னல் வழியாகக் குதித்தால் , நேராகத் தஞ்சாவூரில் போய் இறங்கிவிட வேண்டுமாம். அங்கு செய்ய வேண்டியதையெல்லாம் செய்துவிட்டு , மீண்டும் அதே சன்னல் வழியாகக் கொரியாவுக்குத் திரும்பிவிட வேண்டுமாம்.   விமானப் பயணமும்   வேண்டியதில்லை, விசாவும் வேண்டியதில்லை, பயணச்சீட்டும் வேண்டியதில்லை.. குதித்தால் தஞ்சாவூர்.. மீண்டும் குதித்தால் கொரியா.. அவன் ஆசைப்படும் தொழில்நுட்பம் மட்டும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுவிட்டால் , உலக விமான நிறுவனங்கள் அனைத்தும் மறுநாளே இழுத்து மூடிவிட வேண்டியதுதான். விமான நிலையத்தில் இருக்கும் காப்பி கடைகளுக்காகவேண்டியாவது இந்த ஒரு தொழில்நுட்பம் கண்டுபிடிக்கவேண்டும்..   சரிடா… தஞ்சாவூருக்குப் போய் என்ன செய்யப்போகிறாய் .. என்று கேட்டேன்.   நான் கேள்வியை முடிப்பதற்குள் மகள் முந்திக்கொண்டாள். அதுவா… டீடைமுக்குப் போய் டீ குடிக்கலாம், என்றாள்.   டீயா... நான் அடையார் ஆனந்த பவனுக்குப் போய் இட்லி சாப்பிடுவேன்.. என்றான் மகன். ...

அந்தப் பேரரக்கன் என்னையும் பற்றிக்கொண்டான்.. அது மே மாதத்தின் ஒரு காலை. சாதாரணத் தொண்டை வலியில்தான் அந்த நாள் தொடங்கியது.. அன்று இரவே கடுமையான காய்ச்சலாக மாறியது. அதன்பிறகு தொடர்ந்து பதினைந்து நாட்கள் வாட்டி வதைத்தது. அது ஒரு ஊரடங்குக் காலம்.. நேரக் கட்டுப்பாடுகள் இருந்தன. ஒருவரையொருவர் சென்று பார்த்துக்கொள்வதற்குக்கூட வாய்ப்பில்லாத நாட்கள். வீட்டில் இருப்பவர்களுக்கும் தொற்று வந்துவிடுமோ என்ற பயத்தில், என்னை நானே ஓர் அறைக்குள் முடக்கிக்கொண்டேன். அந்தத் தனிமையில் புத்தகங்கள் மட்டும் சிறிது ஆறுதல் கொடுத்தன. வேளாவேளைக்கு உணவு, அறையின் வாசலைத் தேடி வந்தது. தஞ்சையில் புதிதாகக் கட்டப்பட்டிருந்த காவலர் குடியிருப்பை, கோவிட் நோயாளிகளுக்கான தற்காலிக முகாமாக மாற்றியிருந்தார்கள். அங்கே சென்றுவிடலாமா என்று ஒருகணம் நினைத்தேன். கவிதாவும், நண்பனும் வேண்டாமென்று தடுத்துவிட்டார்கள். காய்ச்சல் தொடங்கிய இரண்டு நாட்களிலேயே நுரையீரலில் ஏதோ தொற்று இருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. மூச்சுவிடுவதில் சிரமம் இருந்தாலும், ஆக்சிஜன் அளவில் பெரிய குறைபாடு இல்லாததால் வீட்டிலேயே ஓய்வெடுத்தேன். அந்த நேரத்தில் எது மருந்து,...

என்னிடம் நட்பு பாராட்ட வருபவர்களிடம் முதல் சந்திப்பிலேயே ஒன்றைச் சொல்லிவிடுவேன் .. நான் ஒரு பெரியாரியவாதி .. என்று.. இதைச் சொன்னவுடன் சிலருடைய முகத்தில் மெல்லியதொரு பதற்றம் தோன்றும். இனி இவர் கடவுளைத் திட்டுவாரோ , கோயில்களை இடிக்கச் சொல்வாரோ , நெற்றியில் திருநீறு வைத்திருப்பவர்களுடன் சண்டையிடுவாரோ என்றெல்லாம் நினைத்துக்கொள்வார்கள். ஆனால் , என்னுடைய பெரியாரியம் என்பது கண்ணை மூடிக்கொண்டு அனைத்தையும் எதிர்ப்பதல்ல. கண்ணைத் திறந்து அனைத்தையும் கேள்வி கேட்பது.   எங்களுடைய வாழ்வியலுக்கான அடிப்படைக் கோட்பாடாக நாங்கள் வகுத்துக்கொண்டது மிகவும் எளிமையானது.. மனிதர்கள் அனைவரும் சமம்.. அவர்களுக்கிடையில் உயர்வு, தாழ்வு சாதியால், பாலினத்தால், மதத்தால், அவரவர்கள் செய்யும் தொழிலால், பணத்தால் வருவதில்லை. ஒரு மனிதனின் பிறப்பு , இன்னொரு மனிதனின் காலடியில் வாழ்வதற்கான தண்டனையாக இருக்க முடியாது. ஒருவருடைய பாலினம் , அவருடைய உரிமைகளுக்கான எல்லையாக இருக்க முடியாது. பொருளாதார வசதி இல்லாத காரணத்தால் ஒருவரின் மரியாதை குறைந்துவிடவும் முடியாது. இவையெல்லாம் இன்று சொல்வதற்கு மிகச் சாதாரணமான கருத்துகள்போலத் தோன...